“övünüyorsun kalbinsiz”
Monica Papi
ağzıma sürmediğimi müziğime aldım
suyu kayalara çarpan öcümü
güneşin eksik bıraktığı
yokluğun, çentikli ikame
güler yüzlü neşter gelincik zulüm
merhamet yatağına uzatmam seni
doğurmadan boğarım çektiğim sancıya acımam
yeryüzü lekeleriyle kanattığım cenini
kavlimi kafesine sen alıştırdın
şimdi topuklarımı hangi hizaya çekeyim
sevinç kondu sanmıştım göğsüme
elime saydılar kemiklerimi
ispatın susamış çanaklar avlusu
himayesiz artık bende ölümün
geri ver dağılmış parçalarımı
kalmadı çünkü yüzüme yüzüm