Şiir
53 içerik

önce karşıdaki yalıları satıcam.

“övünüyorsun kalbinsiz”

Nefesini kaç saniye tuttuğunu aklında tutamamış yine… Küskün.

Sana söylemedim ama korkuyorum

Dalgalı karanlık

Hasır bir çizgide tattım aşılanmamış bir koruğu

cümlelerin sonunu getiremiyorduk

seni suluyorum bitmesin diye ellerin

* Orijinal eser: Jacques Prévert

Çünkü / Fotoğrafta çıkmak / Çoktan ödünç almış oluyor onu.

Ben şimdi burada

Sana sarılırız gün boyu.

Ben doğarken doğmadım

“Descansos ölüm mahallerini, karanlık anları işaretler ama aynı zamanda

sen miydin bugün ölecek olan ve sırlanan dehlizinde ten ten, ter ter, kan kan, hâlâ harâp bir çağın ağında sokula sokula ıssızlığına, öksüz-yetim?! gece’ye…

Meydan dar boğazında güneşin

dünyayı ikiye bölüyor bir kara bulut

Gözleri var ekzosferin ötesini görürler

I.

paslanarak uzanıyorum dudaklarındaki demir yığınlarına

Ey kırılgan putlarıyla yeryüzünde oturan kavim,

Omzundan öpmeye meylederken yakalandım uzayan gölgeye

Bir havuz değil sıçrama tahtasından sonraki düşeceğim yer

Gözleri perdelerden önce açılan

Çıplak gözlerini sevdiğim dünya

En çok yapraklarından kanatmaya korktun gülü

beni kendime ulaştıracak vapurlar karşılıksız çıkmıştı

sarıldığım bütün taşlar çamura batıyordu birer birer

Bir duanın ertesi

Ruhumun kıvrımları var

* Orijinal metin: Nazanin Nezamshahidi (Nazenin Nizamşehidi)

Ellerimle tarttım inanmak ağrısını

Herkesleşen dünyanın insanları nevrotik

Gözümü kapattığımda görüyorum kancasını

dünya evimdi. öyle sanmıştım

meşgul bir çünküyü bertaraf edip aramızdaki perdeyi kaldırıyorum

Sonra cevdet’e uğrarız

uzayan günler gördüm

İki yalım geçer gece sözünden

Ağzımda karın dağılması gibi ağardı sabah

seslerle zihnime sarkıtılan huzursuzluk

Kıvılcım faildir meçhulü şimdilik kuyuya

Balkona çıktı. Hava üşütecek kadar olmasa da serin. Gölün üzerine çökmüş sis dağıldıkça gerisindeki orman kendini gösteriyor. Pansiyonun önünde hiç kimse…

Ey kudretlim,

savaş bitti herkes kendi kekemeliğinde

Yozlaşmış gökyüzünün mavisi tabutumun örtüsüdür

Rengini düşlediğin tebessüm

yalın ayak ve yanılmaktan korkmadan

Bir çiçekten akıl almakla başladı yalnızlık

sinesine sine sine ateş

Canım benim

O Malum Teras

Çok içmişim, sarhoş olmuşum.