En çok yapraklarından kanatmaya korktun gülü
Gökkuşağına imrendin
Dört yaprağa uyudun
O yüzden bir elinde şehla
Diğer elinde gece sefası
Yani biraz da
Adının kulaklarımda
Ayaklarımın eşiklerde yuva yapması
Hep bir kapının ardından çıkacaksın diye kendimin
Yetim yetim
Kol kola
Kalbimle savaşması
Yani düş güçler
Yani vaktimi zayi
Hiç olmadığım yerler
Ey ferahlık ucundan tut bu!
Üç tarafı kabuk ile sarılı yara parçası
Bak ne uzağa gidiyor salıncaklar
Ne çok iman ediyor mavi göğe
Hem zelzele mi gerek titreyerek sarılmaları için
Bu arası açık evlere
Şimdi beni al
Ve daha yüksekten bırak
Düşer gibi tepetaklak baş üstü bir attan
Çünkü şelale ne biliyorsa
Ben onu anlıyorum hayattan!