Çok içmişim, sarhoş olmuşum.
Bir sır gibi sakladığım adını haykırmışım sokaklarda Mehpare.
Handesinde ikamet ettiğim yüzünde sığıntıymışım,
Kendimi sokaklara atmışım,
Yunus bile çıkmış da balığın karnından
Ben bu sokaklara hapsolmuşum Mehpare.
Senden sonrakilere de kalbimi gösterdim ama elletmedim.
Bak, benim kalbim kırıklıklar mahalli.
Gelin, gelin görün insan bu kadar yaraya rağmen nasıl hayatta kalır ey ahali?
Ben bu şiir bir trenden inip yazdım.
Soğuk bir aralık yağmurunda ıslanıp yazdım.
Saçların simsiyahtı, ilk kez karanlıktan korkmadan yazdım.
Bana âşık olduğun gecenin sabahına sövmüşsün,
O sabah pılımı pırtımı topladım, yuvamız sandığım evinden çıkıp da yazdım.
Ben seni geniş zamanlarda seviyorum Mehpare.
-di’li geçmiş zamanlarda da sevmiştim.
Ama sanılanın aksine ben bu şiiri sana yazmadım!
Ben bu şiiri evsizlere, dilsizlere, sessizlere,
Su vermeyi unuttuğumuz çiçeklere, kapının önüne bi’ kap mama koymadığımız
kedilere, serserilere, güzel kızlara…
Ben bu şiiri, evi beklediği kalplerden çıkıp, sokakta kalanlara yazdım.