“Descansos ölüm mahallerini, karanlık anları işaretler ama aynı zamanda
çektiğimiz acılara duyduğumuz sevgilere notlardır. Dönüştürücüdür.”
(Kurtlarla Koşan Kadınlar, Clarissa Estes)
Bunu anlatmalıyım
tesellisini kalpte susmayanın
saat kurmadan hatırlamıyorum
üstüme gelince hafıza
bir el çekilir bir heykelin başı düşer
bu müzeden sağ çıkarken zırhım zamandı
dargın bir iskelete kondu kalktı güvercinler
elimi kalbine koydum tıkırdıyordu
bir çift kadife kolun tam bir göğüs eksiği
ağır bir elbiseydi sıyırdım bu kuşluğa
bu anı sıcakken harlıydı ateşin başı
kül üstünü örttü bir şey bulmanın
bir gayretim vardı felakette yaşardı
şimdi tazyik yapan her şeyde
çalkaladığım hayatın gücü var
beş parmağımda hüzün
beş çınar yaprağı
boğumlarında güzün
beş parmağımda beş kelime
toplasam kendi yüzüm
sessiz bir kabuktum içlendi tenim
kırdım kendimi taşların ıslağına
ondan çıktı çekirdeğin acısı
kırılan bademlerde acı tatlı bir zardır
yorulsam da kabartmaktan aynı yastığı
bastıran uykusunda söz bitiminin
düşlediğim mucize
onun bir gülümsemişliği benim dehşet ânımda
buna hazırlanmalıyım
ismin sürgüsüdür bu içeriden açılan
mürekkep mi mürekkep
insan bir yaşar bir daha yaşar ten ve tin dudağında
bir yağmur çatlak dudaklara
ince dudaklara
dolgun dudaklara
öperek anlattığım mezar taşlarına