uzayan günler gördüm
çiçeklenen akşam sancıları, ziyaretler
elleri karla bütünleşen çocuklar
sıcak kelimeler koşturan
erimiş harflerle umudu birleştiren
sanki yeniden yazılması aşkın
büyük bir resim defterine çizilen kuşlarla
şarkılar söylüyorlar mezarlar üstünde
bilinmez çünkü yalnızların ölümü
suyunu ezberleyen ırmak kadar alışık
yaşamak bir deniz çarpıntısıdır
gemilere karışarak hüzünlerin dalgası
yayılır sessizlik, elbet kir olur
konuşmak, berrak bir gökyüzüne bakmadan
insanın bildikleri yasaklanır
gün gelir kısalan bir hatıra olur
unutulur.