6
23 içerik

* Orijinal metin: Nazanin Nezamshahidi (Nazenin Nizamşehidi)
* Çeviren: Mojtaba Nahani (Mücteba Nehani)
Silecekler
El sallıyorlar.

kül tozu
dönme kusurlu dünya
suç tanrı’nındır
hayatın rahatı yok

BABAMA…
– Sen aslında Trabzonspor’u babam seni sevsin diye tuttun! – Saçmalama ablaaa! Ne alakası var. – Babamla tek kelime konuşmazdınız, unuttun mu?

Zaman nedir? Diyordun
Zaman Kadındır
Siperinde o şimdi
Evde, sokakta, her yerde

Ellerimle tarttım inanmak ağrısını
avuçlarım dinmedi
anlamak bir su idi eğirdim yağmurlardan
kaçtığım ilim dalgınlıkta yeşerdi

Balkona tünemiş üç tombul güvercine benziyorlar. Benzetme bana ait değil, Korhan’a. Karşı apartmandaki komşularla dalga geçiyor ama onların beğenisinden hem ürküyor hem gururlanıyor, biliyorum.

Burcu Ünlü: Merhabalar Elif. Öncelikle seni biraz tanıyabilir miyiz? Elif Nihan Akbaş: İstanbul’a çok da uzak sayılmayacak, sonradan büyümüş küçük bir ilçede doğup büyüdüm.

Bu dünya sırrını söylemez kimseye
Ömer Hayyam
Zamanın birinde, hiç olmadık bir yerde, eşiğinden geçilemeyen, sırrına erişilemeyen, kanatları sıkı sıkıya bağlı bir kapı varmış.

Bir ömre yetecek kadar susmuştum. Saçlarımda çiçekler gezdiren bir gökyüzüm olsun istiyordum. Şenlikli bir mahallenin feri sönmemiş renkli çocuğu olmak istiyordum.

Onu ancak ben anlatabilirim, büyülü sözlerimle. Herhangi birinizi suçlayamam da bu yaşlı adamın yüzündeki derin kırışıklıkların farkında değilsiniz diye.

Geçen haftalarda sosyal medya hesabımda yaptığım soru-cevaplarda bir okurum benden sevgilisi AKP’li, kendisi seküler ve CHP’li olduğu için “yardım” istedi. Bu yardım üzerine düşünmek istedim.

Necati Mert, Heceöykü dergisinin 48.

Herkesleşen dünyanın insanları nevrotik
Şehvet kokusu alıp haz köpekliği yapanlar
Yapmacık, benliği pişmemiş ve ruhu emeğe alışmamışlar
Şeytanın salya pazarında tezgâh açanlar…

Harfa Yayınları, Deniz Koç’un İngilizceden çevirisiyle bir “şair romanı” yayımladı: Ocean Vuong’un Yeryüzünde Bir An İçin Muhteşemiz’ini. Hikâyeyi ayrı, çeviriyi ayrı, yazarı ayrı sevdik.

“Öykümü anlatabilmem için çok eskilere uzanmam gerekiyor. Elimden gelse daha da gerilere, çocukluğumun ilk yıllarına kadar uzanır, burada da durmaz, çok uzaklardaki atalarıma doğru yol alırdım.

ABDULLAH AREN ÇELİK, 1978 yılında doğdu. Çeşitli dergi ve gazetelerde yazılar yazıp çeviriler yaptı. Mardin Artuklu Üniversitesi Yaşayan Diller Enstitüsü’nde yüksek lisansını tamamladı.

Hem zihnimi hem bedenimi sarmış sayısız örümcek ağını kararlılıkla yırtıyorum. Tembelliğimi yırtıyorum. Yazı masamın başına geçip defterimin üzerine eğiliyorum.

“Başlangıçta Söz vardı. Söz Tanrı’yla birlikteydi ve Söz Tanrı’ydı.

Bu sabah yolum; konteynerlerin az olduğu ve ev çöplerinin haftanın birkaç günü apartman önlerinden toplandığı semtlerden birine düştü.

Bizde zaman zaman eleştirme, eleştirmeci yokluğundan bahsedilir.

Gözümü kapattığımda görüyorum kancasını
bir parıltı bölüyor uykularımı
etimde incelikli acı incecik kırmızı
gözümü açsam yok olsa olmasa hiç

Beşinci ve son el oynanıyordu artık, masada sadece Bekir ve Bayram kalmıştı, bir de iki bin civarında bir para. Sarımsı loş ışığın altında iyice terlemişti ikisi de.

Doku kelimesi, dokumadan türemiştir. İngilizler dokumaya textil derken ilginç bir şekilde anlamlı bir örgü (dokuma) sayılabilecek yazılı metne de text demişlerdir. Dokunun, dokuma kadar dokunma ile de ilgisi var.