Öykü
84 içerik

Babamla ev arkadaşı olduk. Aslında ne arkadaştık ne de ev arkadaşıydık. Vardı da yoktu. Var olan yok, yok olan var oldu. Hep öyleymiş. Geç anladık.

Günlerden perşembeydi. Dışarıda yaşlı bir kadın pazar arabasını çekerek ilerliyordu. Kaldırımlar ıslaktı. Pencere camındaki buğuyu sildi. Derin bir nefes aldı, sıcak nefesini cama üfledi.

Pencereden baktım, ağaçlar savruluyordu, serpiştiren kar taneleri yerini yağmura bırakmış, gökyüzü açılmaya başlamıştı.

Güneş, her gün işkence için doğuyordu. Başka bir açıklaması olamazdı. Bu lanet kasabanın tepesinde doğsa ne, batsa ne? Birkaç haftadır buradayım. Ne kadar oldu hatırlamıyorum. Buraya gelirken çatıları aşan hayallerim yoktu.

Ben ne vakit oturup, çocukluğumun kahramanı olan bu adamla içsem kızmakla hüzünlenmek, ağlamakla gülümsemek arası kalırım. Vazifem, durmadan susmak, anlattıklarını kafamın içindeki kayıt cihazına üst üste kaydetmektir.

Kadın, telefonu omzuyla yanağı arasına sıkıştırdı. Özgürlüğüne kavuşan elleriyle kızının kıyafetlerini giydirmeye çalışıyordu. Küçük kız, uyku mahmurluğuyla huysuzlandı.

Sessizlik, toprağa düşen tüy gibi iniyordu geceye. Bahçedeki koca servilerden en bodur olanının gözyaşı gibi, beyaz, küçük bir tüy yavaşça ulaştı yere.

“Efendim, hanımefendiler, beyefendiler! En güzel günlerin canıgönülden sizlerin olmasını dilerken, efendim… Bakın şu elimde görmüş olduğunuz kalem, aslında bir ses kayıt cihazı. Ama nasıl oluyor?

Sevgili öğrencim Murat’a
Ali Süreyya Bey, uzunca bir süredir can yangısından mustaripti. Literatüre geçmesi gereken bu terimi kendi bulduğunu sanırdı.

Yaşlı bir tavuk gibi aksak ama telaşlı adımlarla verandaya çıktı. Başını hiç çevirmeden, gözünün ucuyla bahçe duvarının ardına baktı. Sabah namazı kılındı çoktan, hâlâ ortalıkta yok kocakarı. Gavur, diye söylendi.

“Zeyrek iki kantar üstündeyse biri Nizam’ın biri Sevda’nın sırtıdır. ”
Nizam’ın yüzü açlıktan çekilmiş, gözleri açılmıyor, sırtı ufalmış, parmakları incecik…

“Ben düş satarım. ” dedi oğlan kıza ve ekledi: “Kayaları, yalçın derinliklere yuvarlamanın keyfini bilir misin? İşte tıpkı Nietzsche’nin dediği gibi, ben de uçmayı öğrenemeyenlere çabuk düşmeyi gösteriyorum.

Eylülde bu sıcak… Aslında tam küfürlük de annem izin vermiyor. Sık ve koyu yeşil yapraklı, ulu cevizin gölgesi düşüyor üstüme. Edith Hamilton’ın Mitologya’sı elimde. Sınıfı geçtim şimdilik ama seneye dersler ağır.

Hava kararmak üzere. Bavulumu muavine verdikten sonra isteğim, tekli koltuğuma yerleşip gözlerimi kapatacağım anın hayalini kurmak. Otobüs hınca hınç. İyi ki tekliden yer ayırtmışım! Az sonra muavin geldi.

Ayakkabıları koyup kapıyı kapattıktan hemen sonra içindeki metal soğukluğu, yüzüne bir rüzgâr gibi çarptı.

“Aynalarım var. Türlü türlü, renk renk aynalar… Güzelliğinizi başkalarından evvel size söyleyecek, nice sırlar öğretecek aynalar. Mandrake’den el almış, sihirli aynalar. ”
“Boşuna kendini yorma Beybaba.

Dudağımın ucunda mırıl mırıl bir türkü, elimde takım çantasıyla girdim elektrikçi dükkânına. Köşedeki masasında kaşları yorgun, kirpikleri aralıklı, alnında anlayışlı kırışıklıklarıyla Süleyman Abi.

Koyu mavi. Uçsuz ve bucaksız. Sonsuz. Kumların kolları var. Belki de dev bir ahtapottu beni aşağı çeken. Tüm bunlar hayal de olabilirdi. Hatırlamıyordum. Sadece aşağı çekiliyordum.

Sokağın sonunda oturan arkadaşı Hümeyra’nın evinden henüz çıkmıştı ki onu gördü. Sol yanına attığı çantası ağırlıktan düşecek gibi duran postacı, bisikletiyle hızla geçti yanından.

Gazimağusa, 19 Aralık
Sevgilim,
Buradaki günleri saymıyorum çünkü her sabah ayrılığımıza ekleniyor. Önceki her geçen zaman da benden biraz daha uzaklaştırıyor seni. Yine de bir şekilde ayırdındayım ki bugün üçüncü hafta.

Bunu neden yaptığımı bilmiyorum. Yol kenarında durmuş set hâlinde metrelerce uzanan ormana bakıyorum.

Aslında işin en garibi soğuk bir kış gününde başladı. Son dakika haberlerindeki o vahim olay babamı ağlattığında ileride bir gün bunun beni de ağlatacağını bilmiyordum henüz.

İnsanların tanımadığı kişilere güler yüz gösterme gereği duymadığı günlerden biriydi. Sefer, uyanmamak için direniyordu. Çünkü işten eve gece üçte dönen birisinin beşte tekrar kalkıp işe gitmemesi gerektiğine inanıyordu.

Ter kokusuna bezenmiş otobüse adımını attı. Cümlenin üstünü çiz. Otobüs ter kokusuyla mı güzelleşiyor sanki? Ter kokusu sinmiş otobüse adımını attı. Çiz! Otobüs nasıl bir karakter ki ter kokusunu kendine nüfuz ettiriyor?

Ölüm artık kadın için bir ihtiyaç olmuştu. Bunu fark ettiği an hiç şaşırmadı. Korkmadı da. Hatta nedendir bilinmez tüm benliğini bir huzur kapladı (gözleri hariç). Çevresine huzursuz gözlerle şöyle bir baktı.

Koltuğu öne çekip perdeleri sonuna kadar açıyorum. Biliyorum evin düzeninin bozulmasını eskiden beri sevmezsin ama görmeni istiyorum. Bak, kar her yeri örtmüş. Ağır ağır yağmaya devam ediyor. Ama sokakta kimsecikler yok.

Poposuna atılan ilk şaplakla acıyı öğrendi. Çıplaklığın üşüttüğünü de. Kanlı yüzüyle yaygarayı kopardı. Baby showerlar, cinsiyet öğrenme partileri henüz moda olmamıştı. Doğumdan önce cinsiyetler bilinmezdi.

Daha demincek birisi çıktı şu kapıdan. Onun yemek yediği masayı yenice temizledim. Yarım bıraktığı ekmek dilimini, pasajın kedisine, et suyuna bandırıp verdim. Tabakları bulaşıkçının önüne koydum.

“İstemek, bilmek ve hissetmek bir yumak gibidir; insan bunu ancak ipin ucunu kaçırdığında anlar.

Mutsuzluğumun sebebi boynumda asılı duran brandaydı. Ona çarptıktan sonra gün ışığından bana kalan ölgün sarıydı beni hasta eden.

Saçlarını topladı. Dağıttı. Topladı yine. Dağıtarak kendi hâline bıraktı en son. İki yana savurdu. Yavru bir kanaryanın tedirginliğiyle yaklaştı pencereye. Üzüntüden kuş kadar kalan bedeni ürperdi.

“Her şeyi düzeltmeye kalkışmanın yok ettiği… ”
Evet, her şeyi düzeltmeye kalkışmanın yok ettiği… Ne kadar da açık değil mi? Yok ettiği…

Tanrı “Çıplak olduğunu sana kim söyledi” diye sordu. / Yaratılış 3:11
İncirin tepesinden bir ıslık yükseldi. Tüylü yapraklara çarparak ağır kokuya karıştı, duyulmadı, ama durmadı da…

“Deli danalar gibi dönüp durma evin içinde. ” dedi annem. “Nasıl yani. ” dedim. “Dananın delisi de mi olurmuş? ” “Olmaz mı, sen bizim köydekileri gör hele. ” dedi.

İkiz kardeşini bodruma kilitlemek zorunda kaldığından beri kâbuslarla boğuşuyor Celal.

İşten çıkmış yorgun adımlarla evine doğru yürüyor. İnsanları gözlemlemeyi, konuşmalara kulak kabartmayı çok sever. Hayatın içinden kesitleri hafızasında biriktirerek sofralarda anlatmak en büyük eğlencesidir.

“Uluslararası alanda faaliyet gösteren müessesemizin prenses kadrosunda istihdam edilmek üzere tecrübeli eleman alınacaktır. İlanı görür görmez içini tarif edilemez bir heyecan ve sevinç kapladı.

Bugün bitiyor anne, tüm acıların, tüm yorgunluğun hepsi üzerine dökeceğim köpüklü suyla akıp gidecek. Gülsuyu damlatacağız beyaz omuzlarına,tertemiz olacaksın. Sevdiğin gibi, misler gibi kokacaksın.

Kapının önünde kalakalmış uğraşıyordu. Karısına sövüyordu içten içe. Kadın hep aynı şeyi yapıyordu. Kendisininkine oje sürmüş, ben oje mi süreceğim? Gerçi hata bende, takmadım şunları bir anahtarlığa. “Alo. He.

BABAMA…
– Sen aslında Trabzonspor’u babam seni sevsin diye tuttun! – Saçmalama ablaaa! Ne alakası var. – Babamla tek kelime konuşmazdınız, unuttun mu?

Balkona tünemiş üç tombul güvercine benziyorlar. Benzetme bana ait değil, Korhan’a. Karşı apartmandaki komşularla dalga geçiyor ama onların beğenisinden hem ürküyor hem gururlanıyor, biliyorum.

Bu dünya sırrını söylemez kimseye
Ömer Hayyam
Zamanın birinde, hiç olmadık bir yerde, eşiğinden geçilemeyen, sırrına erişilemeyen, kanatları sıkı sıkıya bağlı bir kapı varmış.

Bir ömre yetecek kadar susmuştum. Saçlarımda çiçekler gezdiren bir gökyüzüm olsun istiyordum. Şenlikli bir mahallenin feri sönmemiş renkli çocuğu olmak istiyordum.

Onu ancak ben anlatabilirim, büyülü sözlerimle. Herhangi birinizi suçlayamam da bu yaşlı adamın yüzündeki derin kırışıklıkların farkında değilsiniz diye.

Hem zihnimi hem bedenimi sarmış sayısız örümcek ağını kararlılıkla yırtıyorum. Tembelliğimi yırtıyorum. Yazı masamın başına geçip defterimin üzerine eğiliyorum.

“Başlangıçta Söz vardı. Söz Tanrı’yla birlikteydi ve Söz Tanrı’ydı.

Bu sabah yolum; konteynerlerin az olduğu ve ev çöplerinin haftanın birkaç günü apartman önlerinden toplandığı semtlerden birine düştü.

Beşinci ve son el oynanıyordu artık, masada sadece Bekir ve Bayram kalmıştı, bir de iki bin civarında bir para. Sarımsı loş ışığın altında iyice terlemişti ikisi de.

Ölenle birlikte, ölenin yaşı da oracıkta donarmış, hem tarih konulsa da insan unutmayınca hiçbir rakamın ehemmiyeti olmazmış. Cenab-ı Allah böyle buyurmuş, böyle duyurmuş yedi arşa yedi arza. Bize de böyle anlatılmış.

inanıyorum
bu benim dirilme şeklim
bir hatıra taşını yerinden ederek
hatırlamanın evini değiştirmek
bir düş gölünde bir hatıra taşıyla
halkaları büyütmek
Hatice Nisan
Her şey son derece huzurlu ve normaldi.

60’lı yılların başında, geniş tarlalar kıyısında, yemyeşil bir bahçe içerisinde, sırtını hızar işletmelerinden birine vermiş, önünden ince bir derenin kıvrıla kıvrıla aktığı iki odalı, ahşaptan duvarları olan, damı çinko bir evde yedi çocuklu bir ailenin üçüncü çocuğu olarak doğmuşum.

Herhangi bir saatte kapının çalınması yalnız yaşayan bir adam için sürpriz sayılırdı. Sürprizlerden hiç hoşlanmaz. Mercekten baktı, tanıyamadı. Yine de açtı kapıyı. Karşısındaki adam altmışlarında gösteriyor.

Sevda mutfağa geldiğinde öksürük sesleri devam ediyordu. Hiçbir şey demeden Haydar’ın hemen karşısındaki sandalyeye oturmuş, buz gibi gözlerle etrafı izlemeye koyulmuştu.

Serra, Coşkun ve Ackim’e…
Gecenin onu, telefon çalıyor. Yakın bir arkadaşımın adını ekranda görüp hemen açıyorum. Üç-dört sene önce gittiğimiz uzun bir seyahatten bahsediyor.

Ufak tefek, belli belirsiz kahverengi lekelerden oluşan ayna gibi parlayan keli, girişinde buğday uzunluğunda siyah kıllara sahip kocaman kulakları ve o kulakların hemen üstünde bir iki tutam saçıyla karşımda duruyordu.

Gerçeküstü bir müzedeyim: Hatıralar Müzesi. Tamamen boş, eşyasız, tek katlı bir yapının içindeyim. Odasız, koridorsuz, büyük bir kare alanın tam ortasındayım. Dört kocaman duvar da fotoğraflarla kaplı.

Sırtımı yaslayacağım daha sağlam bir yer bulamadığımdan olsa gerek, Üsküdar sahilindeki bu soluk renkli belediye bankına kurularak denizden geçen trenleri seyretmeye başladım.

Aynaya yansıyan yalnızlığına baktı. "Bugün kaç yaşına giriyorum? " diye düşünürken parmakları beyaz saçlarını avuçladı. "33. " Duyduğu bu sayıyla içi ürperdi.

Her sabah olduğu gibi güneş, ışıklarını sık ağaçların arasından, yatağının dayandığı pencere camına serpiyor. Yatağını odanın doğuya bakan cephesine özellikle taşıtmış. Karanlıktan hiç hoşlanmıyor. Güneş ilk ona görünmeli.

Sokaktan geçen güzel bir bayana: "Hemen sevişmezsek dünyanın sonu gelecek! " dedi adam. "Burada mı yapalım yoksa kapalı bir yere mi gidelim? " dedi kadın.

Beş yıl evvel bir şiir yazdım. Her şiir gibi özel birineydi. Bugün hiç utanmadan, gittim o şiiri başka özel birine verdim. Bende tıpatıp aynı hisleri uyandıran bir kadına başka ne verebilirdim ki? Bilse öfkeden deliye döner.

Not: Öyle sanıyorum ki kıymeti bilinmeyen pek çok edebiyatçımız vardır ve bunları bulup ortaya çıkarmak önemli bir hizmettir. Biz de naçizane bu işe talip olduk.

Taze yanmış bir eylül ormanından geçip eve döndüm. Dün kulübenin duvarına çarpan martı kanepenin üstünde ölmüştü. Çıkarken bıraktığım hamsilerin yüzüne bakmamıştı.

Balkona çıktı. Hava üşütecek kadar olmasa da serin. Gölün üzerine çökmüş sis dağıldıkça gerisindeki orman kendini gösteriyor. Pansiyonun önünde hiç kimse yok.

Söyleşiye yetişmek için koşar adım yürümeye başlıyorum. Yağmur ağır ağır çiseliyor, adımlarımı hızlandırıyorum.

Hayastyan, "Yıllarca iki kayısı ağacının arasında kalan incir ağacının hikâyesini anlatmak isterim sana,” dedi. Tütünü parmaklarının ucuyla sardı, dudaklarında ıslatıp yaktı.

Salih'in yemek randevusu umduğundan da iyi geçmişti. Şehrin hemen dışındaki lüks restoranda, antrenörü Tarık Hoca'sıyla beraber katıldığı bu yemekte sponsor temsilcileriyle hayalini kurduğu sözleşmeyi imzalamıştı.

İlk defa bu sabah yüzüme bakmadı. Şafağın soğuğunu hapsetmiş pencereye başımı usulca dayadım. Görmedi. Birkaç hafta önceki belgesel çekimlerinden sonra bir haller oldu bu adama.

Sabah olmak üzere, yine uyuyamadım. Mentollü sigaramın tadı yok. Hiçbir şeyin eski tadı yok. Sevişmenin ya da yağmurda yürümelerin. Zehir doldu içim diyorum, zehir de ondan. Bu zehir kovasını dökeyim diyorum, olmaz mı?

Odanın kokusunu alamıyorum. Ses yok. Işık safran sarısına yakın. Ilık mı sıcak mı serin mi umurumda değil. Kimsin sen? Bana çok yabancı, bana fersah fersah uzak, o odadaki sen. Ne kadar varsın, ne kadar sensin?

“Pek enderdir gerçekten dinlendiğim geceler;
çünkü uyumayı başarabildiğim zaman, korkunç düşler bunaltır beni. ”
Lautréamont, Maldoror’un Şarkıları, İkinci Şarkı
İlk mektep sınıfı.

O mahur beste çalar Müjgân’la ben ağlaşırız. “Her gece bu şarkıyla uyumak da neyin nesi be oğlum, içim şişti vallahi.

Yusuf, kömür tozlarından kararmış sarı iş eldiveninin dışı ile alnından akan ter damlalarını sildi. Bir anlığına dinlenmek için durdu. Kazmasına dirseğini dayayarak kamburlaştı ve derin bir nefes aldı.

Eve döndüğünde gururla karışık bir sevinçle sarıldı annesine Salih. Maide Hanım’ın yüzüne sevinçten ziyade, bir rahatlama ifadesi oturdu. “Başardım anne, bir kez daha kendi rekorumu kırdım!

Kutu, kutu içinde. Kutu eldeki aynanın içinde. Gözleri aynanın dışında, ekoseden fırlamış kıllı parmaklarda. Kendinden uzak. Aynanın içinde. Yatağa uzanmış ayak parmaklarını izliyor.

Güneşin altın sırmalarını bu serin bahar gününde mavilerinde konuk etmiş gökyüzü, şehri selamlıyordu.

— Ne düşünüyorum, biliyor musun? — …
Parmaklarını iç içe geçirerek başının altında kenetlediği ellerini çözüp vücudunu sol dirseğinin üstünde yarı doğrulttu.

On dört dakika kaldı. Saat 01. 14, uyanış saatimiz. Gerçi ben gediklilerdenim, bana saat uygulaması kalkalı uzun zaman oluyor. Yeni gelenlere rehberlik yapıyorum, özellikle şaşkın olanlara.

I. — Kime aktarılacağı belli mi? — Evet efendim. Anneme. — Onun bedeni bu hastalığı birkaç dakika dahi taşıyamaz. — Bunu biliyor efendim. Bunu kabul ediyor. — Seninse hala ayların, dikkatli olursan yılların var. Erteleyebiliriz.

Harabe binanın bodrum katındaki atölyesindeydi. Ona göre tavanda, diğer insanların ayakları altındaki camına yağmur damlaları vuruyordu ama o umursamıyordu. Sadece çiziyor ve boyuyordu.

Eve döndüğünde gururla karışık bir sevinçle sarıldı annesine Salih. Maide Hanım’ın yüzüne sevinçten ziyade, bir rahatlama ifadesi oturdu. “Başardım anne, bir kez daha kendi rekorumu kırdım!

Sis bilhassa inmiş Haydarpaşa’ya, diye düşünüyor Feride. Samimiyetsiz gülüşleri, uzak sarılmaları, tedirgin bekleyişleri örtmek için. Yorgun yüzler arasında kardeşini arıyor.

Pancurları açtım. Sonra camları. Temiz hava hücum etti odaya. Gün ışıl ışıl. Dün arsadan giden kalasların yeri belli. Necati arkadaşlarını alır gelir belki top oynamaya. Pencereden onları izlerim.

Pos bıyıklı kahkahalar… Tükürükler… Orta yerinde traktör resmi olan sararmış çay tabakları…
“Senden çay değil şeker parası almak lazım avukat bey,” diyor dişlerinin tamamı, bıyıklarının ise üst kısmı sarı olan amca.