Deneme
26 içerik

kurşun sesi kadar hızlı geçer yaşamak;
öyle zordur ki, kurşunu havada, sevgiyi de yürekte tutmak! Murathan Mungan

Çehov’un dediği gibi, duvarda bir silah asılıysa o silah mutlaka patlamalı.

“…bir şeylerin anlamsızlaşması çok kötü, bir şeyler dediğim fayda sağlayan sağlamayan, günah sevap ayırmaksızın her şey. Severek başladığım her şeyden tiksinerek ayrılıyorum bir şekilde.

Buluntu Kutusu’nun önce adını sevdim, tanışmam sonradır. Kaybettiklerimizi bulacağımızı söylüyordu dergi, doğru ya, bir buluntu kutusuna rastlarsak içinden ne çıkacağına dair hafif yollu bir heyecan duyarız.

Mitolojide geçen Oidipus’u duymuşsunuzdur. Duymadıysanız da size biraz bahsetmek isterim. Çünkü psikanaliz dünyasında Oidipus’un öyküsü oldukça önemli bir yere sahip. Neydi Oidipus?

Projeksiyon: Değişmekle olunmaz ama tüm olanlar, değişenlerdir
Kemâl: “Olmak ya da olmamak, baylar! ” Bugün burada olmamışlığımızın 23. yılını “anmak” için bulunuyoruz. Ve korkarım ki bu yalnızca iki kişilik bir gösteri!

Korku, hüzün kabuğu; bir güzel kaynaşsın aman! Ha ha ha ha ha! İçine bitti çiçeği, biraz veda otu katasın aman! Ha ha ha ha ha hatta biraz hırçın, bir tutam çetrefil aman! Ha ha ha ha ha!

Destanı yazmayı hiç düşünmedim, destan üzerine şiir yazmayı kurdum. (Melih Cevdet Anday)
Yok olmuş bir uygarlık fikri farklı bir hüzün yaratır bende.

Hayatı uçsuz bucaksız uçurumlarda konaklamakla geçenler için bir intihar biçimidir anıların yokluğu. İnsan, bir hakikat üzere yaşar mutlaka. Hakikat, tutunacak dal demektir.

Geçen haftalarda sosyal medya hesabımda yaptığım soru-cevaplarda bir okurum benden sevgilisi AKP’li, kendisi seküler ve CHP’li olduğu için “yardım” istedi. Bu yardım üzerine düşünmek istedim.

Doku kelimesi, dokumadan türemiştir. İngilizler dokumaya textil derken ilginç bir şekilde anlamlı bir örgü (dokuma) sayılabilecek yazılı metne de text demişlerdir. Dokunun, dokuma kadar dokunma ile de ilgisi var.

Bazı anlar ve sevdiklerimize ait gülüşler zamanın bir yerinde öylece duruyor. İzi hiç silinmemiş. Bazı izleri kendimiz kazımışız. Bunların toplamına “hatıralar” mı deniyor? Zaman bunca anıyı neresinde saklıyor?

Yeniden başlayabilseydim eğer,
yalnız mutlu anlarım olurdu. Farkında mısınız bilmem. Yaşam budur zaten. Anlar, sadece anlar. Siz de anı yaşayın.

Bir Anadolu soluğu, bir taşra kıskacı, bir insan ağrısı, bir insanlık sancısı “Ahlat Ağacı…” Aynada kendini görmek gibiydi yahut bir dejavu. Başroldeydim filmde. Dahası annem, babam, çevremdeki herkes filmin kadrosundaydı.

Bize güzel yalanlar söylediler; üstelik doğruluğu üzerine ant içmeden, "kesin bilgi" olduğunu söylemeden. Kanmakla kanıksamak arasındaki o mahrem ilişkiyi bildiklerinden olsa gerek.

“Korkarak yaşıyorsan sadece, seyredersin hayatı. ”
Friedrich Nietzsche
Neydi bizi anlara teğet geçiren?

Tam gök gürlerken üstüne bir de simsiyah geceyi aydınlatan şimşek çakmıyor mu, müthiş korkuyorum o tablodan. Gözlerim dışarı fırlayacak gibi oluyor. İnsan kaçacak yer arıyor.

İnsan: inanç yumağı, işlenişi zekaya odaklı, algılarla akan bir nehirdir. İd, ego ve süper egodan meydana gelir.

1671 yılında Fransa’da, Fransız Kraliyet Resim ve Heykel Sanat Akademisi'nde bir tartışma ortaya atılır.

Işığın, nesnelere çarpıp gözümüze yansımasıyla oluşan duyumlara renk diyoruz.

Çocukken TV’de izlerdik; Afrika’da açlık yüzünden bir deri bir kemik kalmış insanlar sefalet içinde yerlerde öylece otururlardı. Umutsuzluğun ve çaresizliğin söndürdüğü bakışlarında ışıktan eser yoktu.

Dedemin, klarnete gırnata, helikoptere tayyare, televizyon haberlerine ajanslar dediği zamanlarda değiliz artık. E dedim ben onun izinden gidip böyle sesleneyim kelimelere, belki döneriz yine o günlere, ama yok, faydasız.

Bir gün, yıllarca başının üstünde duran bir çatıya şükredeceksin deseler inanmaz ve gülerdim. İçinde bir sürü anı ve acı biriktirdiğim bu çatı altına, günlerce şükredebilme ihtimalime inanmaz ve gülerdim.

Bazı kelimeler vardır, anlamının gücünü tek başınalığından değil de manevi bir örgü içinde, onu oluşturan bileşenlerinden alır. Mesela "ev".

Aklıselim ve zevkiselim milletimiz eve mesken demiş, hane demiş, yuva demiş, lâkin konut dememiş, diyememiştir.

Evliliğin en belirgin cevheri şüphesiz tek eşliliktir. Manevi hamurundaki zaman, mekân, somut, soyut, nitel ve nicel buluntularında özsel teslimiyetin haritası vardır.

Bilinen bir düzlemden, ezberlenmiş bir düzene atıldı bedenlerimiz. Kimimizin ruhu bedenine dar geldiğinden başıboş bıraktı et yığınını. Kimimizin de cuk diye oturdu ruhu bedenine; ama bu sefer de aklı firari oldu.