8
27 içerik

Gazimağusa, 19 Aralık
Sevgilim,
Buradaki günleri saymıyorum çünkü her sabah ayrılığımıza ekleniyor. Önceki her geçen zaman da benden biraz daha uzaklaştırıyor seni. Yine de bir şekilde ayırdındayım ki bugün üçüncü hafta.

“Tüm halklar tarafından okunur mu bilmiyorum ama ben hepsi için yazıyorum. ” Evrensel bir dil, evrensel bir yaklaşım, evrensel bir dava.

Bunu neden yaptığımı bilmiyorum. Yol kenarında durmuş set hâlinde metrelerce uzanan ormana bakıyorum.

Aslında işin en garibi soğuk bir kış gününde başladı. Son dakika haberlerindeki o vahim olay babamı ağlattığında ileride bir gün bunun beni de ağlatacağını bilmiyordum henüz.

I.
bana giderken değil
bana dönerken değil
360 derece değil

Size göre edebiyat neyi ifade etmektedir? Benim için edebiyat bir iletişim biçimi, ifade etme sanatı. Şiirleriniz için ilham aldığınız bir kaynak var mı?

İnsanların tanımadığı kişilere güler yüz gösterme gereği duymadığı günlerden biriydi. Sefer, uyanmamak için direniyordu. Çünkü işten eve gece üçte dönen birisinin beşte tekrar kalkıp işe gitmemesi gerektiğine inanıyordu.

Ter kokusuna bezenmiş otobüse adımını attı. Cümlenin üstünü çiz. Otobüs ter kokusuyla mı güzelleşiyor sanki? Ter kokusu sinmiş otobüse adımını attı. Çiz! Otobüs nasıl bir karakter ki ter kokusunu kendine nüfuz ettiriyor?

Ölüm artık kadın için bir ihtiyaç olmuştu. Bunu fark ettiği an hiç şaşırmadı. Korkmadı da. Hatta nedendir bilinmez tüm benliğini bir huzur kapladı (gözleri hariç). Çevresine huzursuz gözlerle şöyle bir baktı.

En vahşi duygularımı
Çocuklukta bıraktım
Kötülüğün nasıl bir şey olduğunu ilk
Keşfedişte

Korku, hüzün kabuğu; bir güzel kaynaşsın aman! Ha ha ha ha ha! İçine bitti çiçeği, biraz veda otu katasın aman! Ha ha ha ha ha hatta biraz hırçın, bir tutam çetrefil aman! Ha ha ha ha ha!

paslanarak uzanıyorum dudaklarındaki demir yığınlarına
asırlık bir şiir ustası şiirlerini ustura ile keserken
iyileşemeyen şeyler gülüşümde gizli ey gülünç fırtına!
bir insanın hüznü diyorum

Defne Hanım merhaba! Çok defa sorulmuştur ama biz yine de yazmaya başlama serüveninizi sizden dinlemeyi çok isteriz. Bize edebi yolculuğunuzdan bahseder misiniz? Merhaba!

Koltuğu öne çekip perdeleri sonuna kadar açıyorum. Biliyorum evin düzeninin bozulmasını eskiden beri sevmezsin ama görmeni istiyorum. Bak, kar her yeri örtmüş. Ağır ağır yağmaya devam ediyor. Ama sokakta kimsecikler yok.

Ey kırılgan putlarıyla yeryüzünde oturan kavim,
Hiçbir sesiniz onarmayacak hakikati
Hiçbir doğum sancınız bir ibrahim sürmeyecek dağlarınıza
Paslı tırnak makasına itaat ediniz

Poposuna atılan ilk şaplakla acıyı öğrendi. Çıplaklığın üşüttüğünü de. Kanlı yüzüyle yaygarayı kopardı. Baby showerlar, cinsiyet öğrenme partileri henüz moda olmamıştı. Doğumdan önce cinsiyetler bilinmezdi.

Omzundan öpmeye meylederken yakalandım uzayan gölgeye
ikindidir ellere değen habersiz bir yasanın ağızda kuruması
dedim kırkına yaklaşırken kucağındaki şaşkınlığın kalbi yerleşik midir
duvarın üzerinde yasak bir vatanla oyalanırken çocuklar

Daha demincek birisi çıktı şu kapıdan. Onun yemek yediği masayı yenice temizledim. Yarım bıraktığı ekmek dilimini, pasajın kedisine, et suyuna bandırıp verdim. Tabakları bulaşıkçının önüne koydum.

Bir havuz değil sıçrama tahtasından sonraki düşeceğim yer
Şiirlere konu, şaşalı bir uçurum
İnsan dibe çakılmak için neden önce yükselmeli?
Bir an, bir gün, bir ömür

“İstemek, bilmek ve hissetmek bir yumak gibidir; insan bunu ancak ipin ucunu kaçırdığında anlar.

Gözleri perdelerden önce açılan
Çocuklarla başlıyor gün
Bense yıpranmış bir haritada seni arıyorum
En uzak şehir sensin

Mutsuzluğumun sebebi boynumda asılı duran brandaydı. Ona çarptıktan sonra gün ışığından bana kalan ölgün sarıydı beni hasta eden.

Çıplak gözlerini sevdiğim dünya
sana bakmak için duyguları eskittim
eldivensiz dokunmak için
kıştan kaçtığım günler geride kaldı

En çok yapraklarından kanatmaya korktun gülü
Gökkuşağına imrendin
Dört yaprağa uyudun
O yüzden bir elinde şehla

Saçlarını topladı. Dağıttı. Topladı yine. Dağıtarak kendi hâline bıraktı en son. İki yana savurdu. Yavru bir kanaryanın tedirginliğiyle yaklaştı pencereye. Üzüntüden kuş kadar kalan bedeni ürperdi.

Sevgili Tanrı’m;
Şu an çok uzaklardan bu satırları sana yazıyorum
Biliyorum ben daha bunları yazmadan ne yazacağımı biliyorsun
Öyle söyledi annem

“Her şeyi düzeltmeye kalkışmanın yok ettiği… ”
Evet, her şeyi düzeltmeye kalkışmanın yok ettiği… Ne kadar da açık değil mi? Yok ettiği…