2
18 içerik

Güneşin altın sırmalarını bu serin bahar gününde mavilerinde konuk etmiş gökyüzü, şehri selamlıyordu.

Bir çiçekten akıl almakla başladı yalnızlık
aslında bir peygambere akıl vermekle de
dünyanın iniltisini dönüşünden duyamazsın
kendi etrafında dönmeye başladığında duyulur inilti

“Aşkın yeniden icat edilmesi, ama aynı zamanda savunması da gerekiyor, çünkü dört bir yandan tehdit edilmekte.

Sinemayı birçok şekilde tanımlamak ve nitelendirmek mümkündür. Bunlardan TDK’ye göre bilinen anlamı dışında “çeşitlilik” anlamına da gelen “renkli” kelimesi bana göre sinema sanatına en çok yakışan sıfatlardan biri.

1671 yılında Fransa’da, Fransız Kraliyet Resim ve Heykel Sanat Akademisi'nde bir tartışma ortaya atılır.

— Ne düşünüyorum, biliyor musun? — …
Parmaklarını iç içe geçirerek başının altında kenetlediği ellerini çözüp vücudunu sol dirseğinin üstünde yarı doğrulttu.

Sanki burası sessizliğe değil de
Sessizlik buraya hapsolmuş gibi
Bulutların fısıltısı dahi yenemeyecek
Bu asil sükûneti

On dört dakika kaldı. Saat 01. 14, uyanış saatimiz. Gerçi ben gediklilerdenim, bana saat uygulaması kalkalı uzun zaman oluyor. Yeni gelenlere rehberlik yapıyorum, özellikle şaşkın olanlara.

Yeraltı Edebiyatının Işık Saçan Kalemi: Altay Öktem
Hem mizahi, hem ironik, hem hüzünlü, hem isyankâr… En çok şair, biraz oyuncu, dolu dolu yazar ve doktor… Aşağı yukarı tüm türlerde kalem işçiliği yapan ve hakkını vere vere içerikler üreten; doktorluk mesleğinden midir bilinmez, yazdıkları ile aslında ruhumuzu da muayene eden, kelimeleri önce bir neşter gibi kullanıp kalbimizi açan, ona dokunan daha sonra dikmek için kullanan, edebiyatımızın özel isimlerinden Altay Öktem.

Işığın, nesnelere çarpıp gözümüze yansımasıyla oluşan duyumlara renk diyoruz.

sinesine sine sine ateş
dokunduğu her şeyde kendini de yakar biraz
kar sakar
ateş akar

Canım benim
Biter sandığın kesik yol başlarında
Kötü adamlar
kırk haramiler

I. — Kime aktarılacağı belli mi? — Evet efendim. Anneme. — Onun bedeni bu hastalığı birkaç dakika dahi taşıyamaz. — Bunu biliyor efendim. Bunu kabul ediyor. — Seninse hala ayların, dikkatli olursan yılların var. Erteleyebiliriz.

Edebiyatımızın ilklerinden, ilk psikolojik eserlerinden biri olan, Peyami Safa’nın en çok basılan ve beğenilen; umudu, acıyı, felaketi ve mutluluğu aynı anda en vurucu şekilde ortaya koyan otobiyografik romanı "Dokuzuncu Hariciye Koğuşu" başkahramanı ile yaptığımız söyleşiyi beğenilerinize sunuyoruz.

Çocukken TV’de izlerdik; Afrika’da açlık yüzünden bir deri bir kemik kalmış insanlar sefalet içinde yerlerde öylece otururlardı. Umutsuzluğun ve çaresizliğin söndürdüğü bakışlarında ışıktan eser yoktu.

Harabe binanın bodrum katındaki atölyesindeydi. Ona göre tavanda, diğer insanların ayakları altındaki camına yağmur damlaları vuruyordu ama o umursamıyordu. Sadece çiziyor ve boyuyordu.

Eve döndüğünde gururla karışık bir sevinçle sarıldı annesine Salih. Maide Hanım’ın yüzüne sevinçten ziyade, bir rahatlama ifadesi oturdu. “Başardım anne, bir kez daha kendi rekorumu kırdım!

Dedemin, klarnete gırnata, helikoptere tayyare, televizyon haberlerine ajanslar dediği zamanlarda değiliz artık. E dedim ben onun izinden gidip böyle sesleneyim kelimelere, belki döneriz yine o günlere, ama yok, faydasız.