Didem Kazan Sol
8 içerik

Güneş, her gün işkence için doğuyordu. Başka bir açıklaması olamazdı. Bu lanet kasabanın tepesinde doğsa ne, batsa ne? Birkaç haftadır buradayım. Ne kadar oldu hatırlamıyorum. Buraya gelirken çatıları aşan hayallerim yoktu.

Koyu mavi. Uçsuz ve bucaksız. Sonsuz. Kumların kolları var. Belki de dev bir ahtapottu beni aşağı çeken. Tüm bunlar hayal de olabilirdi. Hatırlamıyordum. Sadece aşağı çekiliyordum.

Kapının önünde kalakalmış uğraşıyordu. Karısına sövüyordu içten içe. Kadın hep aynı şeyi yapıyordu. Kendisininkine oje sürmüş, ben oje mi süreceğim? Gerçi hata bende, takmadım şunları bir anahtarlığa. “Alo. He.

inanıyorum
bu benim dirilme şeklim
bir hatıra taşını yerinden ederek
hatırlamanın evini değiştirmek
bir düş gölünde bir hatıra taşıyla
halkaları büyütmek
Hatice Nisan
Her şey son derece huzurlu ve normaldi.

İlk defa bu sabah yüzüme bakmadı. Şafağın soğuğunu hapsetmiş pencereye başımı usulca dayadım. Görmedi. Birkaç hafta önceki belgesel çekimlerinden sonra bir haller oldu bu adama.

Kutu, kutu içinde. Kutu eldeki aynanın içinde. Gözleri aynanın dışında, ekoseden fırlamış kıllı parmaklarda. Kendinden uzak. Aynanın içinde. Yatağa uzanmış ayak parmaklarını izliyor.

On dört dakika kaldı. Saat 01. 14, uyanış saatimiz. Gerçi ben gediklilerdenim, bana saat uygulaması kalkalı uzun zaman oluyor. Yeni gelenlere rehberlik yapıyorum, özellikle şaşkın olanlara.

Pos bıyıklı kahkahalar… Tükürükler… Orta yerinde traktör resmi olan sararmış çay tabakları…
“Senden çay değil şeker parası almak lazım avukat bey,” diyor dişlerinin tamamı, bıyıklarının ise üst kısmı sarı olan amca.