5
23 içerik

dünya evimdi. öyle sanmıştım
odam kursağımmış
eşiklerde biriken hayallerden çarşaf altında susturulan gıcırtılara
çatılar arası acıyı bölüştüren elin diğerine üstünlüğünden

Ölenle birlikte, ölenin yaşı da oracıkta donarmış, hem tarih konulsa da insan unutmayınca hiçbir rakamın ehemmiyeti olmazmış. Cenab-ı Allah böyle buyurmuş, böyle duyurmuş yedi arşa yedi arza. Bize de böyle anlatılmış.

meşgul bir çünküyü bertaraf edip aramızdaki perdeyi kaldırıyorum
anlamasalar da beklemeye sabır diyorum
denk bir yürüyüşle başlayacak öte geçeler
güneş olacak

Sonra cevdet’e uğrarız
baharat yolu’nun takas tukas son sahafı
kucak dolusu kodeks koçaklaması
bir şişe şaraba

inanıyorum
bu benim dirilme şeklim
bir hatıra taşını yerinden ederek
hatırlamanın evini değiştirmek
bir düş gölünde bir hatıra taşıyla
halkaları büyütmek
Hatice Nisan
Her şey son derece huzurlu ve normaldi.

60’lı yılların başında, geniş tarlalar kıyısında, yemyeşil bir bahçe içerisinde, sırtını hızar işletmelerinden birine vermiş, önünden ince bir derenin kıvrıla kıvrıla aktığı iki odalı, ahşaptan duvarları olan, damı çinko bir evde yedi çocuklu bir ailenin üçüncü çocuğu olarak doğmuşum.

Yazar olmak; bir kavram arayışı, bir söz bilimi, bir davranış biçimi ve bir birikim olarak birçok terimle nitelendirilebilir. Fakat yazar olmak bir bakıma hatıraları kurgulayabilme yetisidir.

Herhangi bir saatte kapının çalınması yalnız yaşayan bir adam için sürpriz sayılırdı. Sürprizlerden hiç hoşlanmaz. Mercekten baktı, tanıyamadı. Yine de açtı kapıyı. Karşısındaki adam altmışlarında gösteriyor.

Sevda mutfağa geldiğinde öksürük sesleri devam ediyordu. Hiçbir şey demeden Haydar’ın hemen karşısındaki sandalyeye oturmuş, buz gibi gözlerle etrafı izlemeye koyulmuştu.

Bazı anlar ve sevdiklerimize ait gülüşler zamanın bir yerinde öylece duruyor. İzi hiç silinmemiş. Bazı izleri kendimiz kazımışız. Bunların toplamına “hatıralar” mı deniyor? Zaman bunca anıyı neresinde saklıyor?

Yeniden başlayabilseydim eğer,
yalnız mutlu anlarım olurdu. Farkında mısınız bilmem. Yaşam budur zaten. Anlar, sadece anlar. Siz de anı yaşayın.

Serra, Coşkun ve Ackim’e…
Gecenin onu, telefon çalıyor. Yakın bir arkadaşımın adını ekranda görüp hemen açıyorum. Üç-dört sene önce gittiğimiz uzun bir seyahatten bahsediyor.

Ufak tefek, belli belirsiz kahverengi lekelerden oluşan ayna gibi parlayan keli, girişinde buğday uzunluğunda siyah kıllara sahip kocaman kulakları ve o kulakların hemen üstünde bir iki tutam saçıyla karşımda duruyordu.

kötülük sabahlarına uyanıyoruz
tasarlanmış kötülüklerin sabahına
uyanıyoruz, bir halkın uyutulduğu sabahlara
konuşmamız istenmiyor belli ki

CEMİL KAVUKÇU, 1951’de İnegöl’de doğdu. İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesi Jeofizik Mühendisliği Bölümü’nü bitirdi (1976). Öyküleri, 1980’den bu yana çeşitli dergilerde yayımlandı.

Gerçeküstü bir müzedeyim: Hatıralar Müzesi. Tamamen boş, eşyasız, tek katlı bir yapının içindeyim. Odasız, koridorsuz, büyük bir kare alanın tam ortasındayım. Dört kocaman duvar da fotoğraflarla kaplı.

Yazı, kitapla ilgili bazı sürprizleri açık etmektedir. Özgür Çırak’ın ilk öykü kitabı Sıcacık Bir Ev, NotaBene Yayınları etiketiyle 2019 yılında raflarda yerini almış ve 2020 Türkan Saylan Sanat Ödülü’ne layık görülmüştü.

Sırtımı yaslayacağım daha sağlam bir yer bulamadığımdan olsa gerek, Üsküdar sahilindeki bu soluk renkli belediye bankına kurularak denizden geçen trenleri seyretmeye başladım.

Aynaya yansıyan yalnızlığına baktı. "Bugün kaç yaşına giriyorum? " diye düşünürken parmakları beyaz saçlarını avuçladı. "33. " Duyduğu bu sayıyla içi ürperdi.

Her sabah olduğu gibi güneş, ışıklarını sık ağaçların arasından, yatağının dayandığı pencere camına serpiyor. Yatağını odanın doğuya bakan cephesine özellikle taşıtmış. Karanlıktan hiç hoşlanmıyor. Güneş ilk ona görünmeli.

uzayan günler gördüm
çiçeklenen akşam sancıları, ziyaretler
elleri karla bütünleşen çocuklar
sıcak kelimeler koşturan

İki yalım geçer gece sözünden
ya rüyadır ya gölgedir
bu suzi bir gecenin çemberlerden geçmesi
çemberlerin içinden yüreğimin geçmesi

Bir Anadolu soluğu, bir taşra kıskacı, bir insan ağrısı, bir insanlık sancısı “Ahlat Ağacı…” Aynada kendini görmek gibiydi yahut bir dejavu. Başroldeydim filmde. Dahası annem, babam, çevremdeki herkes filmin kadrosundaydı.