3
18 içerik

savaş bitti herkes kendi kekemeliğinde
tahta atlar çekildi eskisine benzemeyen yüklerden
içtenlikle ve yan yana çekilmiş fotoğraflar
şehre düşen ilk yağmuru aramızdan bilmek gibi tanıdık ve uzak

1. Bir yarasa ve bir ağaç ile konuşuyorsun Zeze. Olan biten her şeyi şeker portakalı ağacına anlatıyorsun. Neden bir insana değil de bir ağaca? Çünkü yalnızım!

Sabah olmak üzere, yine uyuyamadım. Mentollü sigaramın tadı yok. Hiçbir şeyin eski tadı yok. Sevişmenin ya da yağmurda yürümelerin. Zehir doldu içim diyorum, zehir de ondan. Bu zehir kovasını dökeyim diyorum, olmaz mı?

Yozlaşmış gökyüzünün mavisi tabutumun örtüsüdür
Şehrin fabrika gürültüsü olmalı medeniyet övgüsü
Polis sirenleri şüphesiz başkaldırıya özlem türküsüdür
Haberler tamamlanmamış bir ömrün kısacık öyküsü

“Korkarak yaşıyorsan sadece, seyredersin hayatı. ”
Friedrich Nietzsche
Neydi bizi anlara teğet geçiren?

Odanın kokusunu alamıyorum. Ses yok. Işık safran sarısına yakın. Ilık mı sıcak mı serin mi umurumda değil. Kimsin sen? Bana çok yabancı, bana fersah fersah uzak, o odadaki sen. Ne kadar varsın, ne kadar sensin?

Tam gök gürlerken üstüne bir de simsiyah geceyi aydınlatan şimşek çakmıyor mu, müthiş korkuyorum o tablodan. Gözlerim dışarı fırlayacak gibi oluyor. İnsan kaçacak yer arıyor.

Rengini düşlediğin tebessüm
Evvelden boyalı eskiyle
Yastığına doldurduğun pamuğa sar geçmişini
Üzerini örter yalnızlığın

“Gerçek sanat, dünyayı değiştirme ve anlamlandırma yolunda verilen nitelikli ürünlerdir ve bunun hakkını her şey bir yana, tarih verir. ”
1.

İnsan: inanç yumağı, işlenişi zekaya odaklı, algılarla akan bir nehirdir. İd, ego ve süper egodan meydana gelir.

Korku-gerilim sineması denilince aslında hemen her türde olduğu gibi aklımıza ilk olarak Hollywood filmleri geliyor. Esasen bunda eleştirilecek veya yanlışlanabilecek bir durum yok.

“Pek enderdir gerçekten dinlendiğim geceler;
çünkü uyumayı başarabildiğim zaman, korkunç düşler bunaltır beni. ”
Lautréamont, Maldoror’un Şarkıları, İkinci Şarkı
İlk mektep sınıfı.

O mahur beste çalar Müjgân’la ben ağlaşırız. “Her gece bu şarkıyla uyumak da neyin nesi be oğlum, içim şişti vallahi.

“Bana hayatımı unutturan bir şey vardı üstümde… Fazladan bir şey… Aşk. ” diyor Hakan Günday’ın “Daha” isimli romanı “Daha”nın kahramanı “Gaza”. Ama ne bir aşk öyküsü ne de gülümseten tatlı anların anlatıldığı bir roman.

Yusuf, kömür tozlarından kararmış sarı iş eldiveninin dışı ile alnından akan ter damlalarını sildi. Bir anlığına dinlenmek için durdu. Kazmasına dirseğini dayayarak kamburlaştı ve derin bir nefes aldı.

yalın ayak ve yanılmaktan korkmadan
sorgularla yüzülmeden kalbinizin derisi
geçmek için babanızın karşısına
‘lütfen bekleyin.’

Eve döndüğünde gururla karışık bir sevinçle sarıldı annesine Salih. Maide Hanım’ın yüzüne sevinçten ziyade, bir rahatlama ifadesi oturdu. “Başardım anne, bir kez daha kendi rekorumu kırdım!

Kutu, kutu içinde. Kutu eldeki aynanın içinde. Gözleri aynanın dışında, ekoseden fırlamış kıllı parmaklarda. Kendinden uzak. Aynanın içinde. Yatağa uzanmış ayak parmaklarını izliyor.